** Dave Bastiaens

Dave Bastiaens (Hasselt (België), 21 november 1969)
Woonachtig te Maastricht

Dave BastiaensDave gaat 2 keer per week naar de Dagbesteding daar en op zijn kamer tekent en schildert hij
De schilderijen hebben voor Dave een hoge esthetische waarde, zijn tekeningen dicht hij een grotere artistieke waarde toe.
Werk van Dave is aangekocht door de OAM(Outsider Art Museum)-afdeling van Hermitage Amsterdam.

Schilderijen:

“Voordat ik aan een schilderij begin is het belangrijk dat ik veel gezichten zie. Ieder gezicht is anders en zo kun je switchen tijdens het schilderen
De gezichten zie ik in het centrum van de stad ; op de markt en in de winkelstraat. Het is belangrijk op een goede plek te zitten, in een portiek of op een bankje. Soms zie ik ze niet, dan is er niet genoeg variatie in de gezichten.
Op een zwart karton begin ik met het improviseren van vormen hier borduur ik op voort en zie dan de gezichten komen. Als eerste gebruik ik een basis kleur en maak dan met witte verf reliëf. Ik breng verschillende lagen acryl aan en zo ontstaan schakeringen, de ogen komen vanzelf bij het aanbrengen van de schakeringen.
De stand van de ogen varieert ze kunnen spieden, dromen en geven stemmingen weer.
De schilderijen zijn een fragment van de tekeningen uitgewerkt in acryl. Ik werk graag met acryl ; in mijn leven heb ik veel moeten achterlaten en het is voor mij onberekenbaar geweest. Ik trek mij graag terug in veiligheid
Acrylverf heeft iets blijvends en eeuwigs dat vind ik mooi, zo bied het materiaal veiligheid
De volle lippen met witte tanden kunnen teruggevoerd worden naar slaven die opgesloten zaten in donker hokjes waar je alleen nog hun tanden kon zien.
Mijn schilderijen zijn niet vrolijk, de gezichten drukken uit dat ze veel hebben meegemaakt. Ze zijn niet van jonge kinderen maar van oude mensen die al veel op hun kerfstok hebben.
Als de uitstraling van de gezichten door de verf schakeringen goed is en ik het gevoel heb dat het goed is kan ik het werk loslaten en is het klaar.”

Tekeningen

“Mijn tekeningen maak ik snel soms 2 of 3 in een ochtend. Hun intensiteit is hoger en inhoudelijk hebben ze ook meer te betekenen dan de schilderijen.
Bijvoorbeeld ik plaats een gezicht op wielen van een auto dit betekent dat men zich verplaatst in de tijd zoals ouderen mensen. Buiten de beweging geeft het ook het schikken naar de wetten van het ouder worden weer. En een gezicht dat veranderd in een boom stelt oudheid voor.
Ouderen mensen fascineren me .Door mijn vrijwilligerswerk in het bejaardenhuis kom ik veel met ze in aanraking. Het fascineert me dat zij al van alles hebben meegemaakt dat ik nog moet meemaken.”